Lubomirski (Lubomirski Książę) – polski herb książęcy, odmiana herbu Drużyna. Herb własny rodziny Lubomirskich. Opis herbu Opis historyczny Juliusz Ostrowski blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy o polu czerwonym krzywaśń srebrna.
W klejnocie nad hełmem w koronie, między dwiema trąbami czerwonymi wylotami na zewnątrz, z dzwonkami złotymi, lew siedzący złoty na wprost.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem
Całość otacza płaszcz heraldyczny, podbity gronostajem.
Płaszcz zwieńcza mitra książęca.
Geneza Lubomirscy nie posiadają książęcych korzeni, mimo to tytuły te były im przyznawane wielokrotnie w różnych państwach na przestrzeni czasu. Jako pierwszy tytuł księcia uzyskał Stanisław Lubomirski dnia 8 marca 1647 roku w Świętym Cesarstwie Rzymskim, na ówcześnie należących do Lubomirskich dobrach ziemskich Wiśnicz i Jarosław. Zostali potwierdzeni w tym tytule w Galicji 6 maja 1786 roku w osobie Franciszka Lubomirskiego. Franciszek był praprawnukiem wcześniej wspomnianego Stanisława Lubomirskiego. Monarcha austriacki zatwierdził Franciszkowi także tytuł Cellissimus (pol. jaśnie oświecony), co stawiało go pod względem urodzenia na równi z panującymi tam dynastiami.