Od 1904 roku wspinał się w Tatrach, mając za towarzyszy m.in. Zygmunta Klemensiewicza, Romana Kordysa oraz Jerzego Maślankę. Wraz z nimi należał do 12-osobowego lwowskiego „Kółka taterników”, w ramach którego prowadzono studia nad rozmaitymi zagadnieniami tatrzańskimi. Brał wówczas udział w wejściu wprost przez próg Doliny Jastrzębiej (1906), zimowych próbach wejścia przez Kozią Przełęcz na Kozi Wierch i na Mnicha, narciarskim trawersowaniu Giewontu z Doliny Małej Łąki do Doliny Kondratowej (oba 1907 rok) oraz w pierwszym przejściu północno-zachodniej ściany Małego Lodowego Szczytu (lato 1907 roku). Był autorem pierwszych udanych tatrzańskich zdjęć wspinaczkowych, zrobionych w 1907 roku na Wielkiej Zbójnickiej Turni. Poza Tatrami uprawiał również narciarstwo w Karpatach Wschodnich (wejście na Doboszankę w Gorganach w lutym 1906 i przejście grzbietu Świdowca w 1908 roku) oraz austriackich Alpach.
Jako taternik nie brał udziału w najważniejszych przejściach swoich czasów, należał natomiast do najlepszych fotografów tatrzańskich i wschodniokarpackich pierwszych lat XX wieku. Jego zdjęcia były publikowane w „Taterniku” (1908–1911) i „Wędrowcu” (1911). Większość zdjęć podpisywana była inicjałami „D.K.K.” (Dudryk, Klemensiewicz, Kordys).