Pongsŏn sa (, ) – koreański klasztor.

Historia klasztoru Klasztor został zbudowany w roku 969 przez Narodowego Nauczyciela Pŏbina. Pierwotnie nazywał się Unak sa ze względu na to, że położony był u stóp góry Unak. W 1469 roku zmieniono nazwę z polecenia królowej Chŏnhui, której mąż – król Sejo – został pochowany w pobliżu. Od tej pory z klasztorem bliskie więzy utrzymywały inne królowe. Królowe, w przeciwieństwie do królów dynastii Chosŏn, były buddystkami i starały się w miarę swoich możliwości chronić buddyzm przed całkowitym zniszczeniem.

W roku 1551 za panowania króla Myŏngjonga mistrz sŏn Hŏŭng Powo (1509–1565) został mianowany głównym opatem szkoły sŏn i wiodącym stał się klasztor Pongŭn, natomiast mistrz Sujin został opatem szkoły doktrynalnej z siedzibą w klasztorze Pongsŏn.

Klasztor ten, zapewne ze względu na bliskość Seulu był palony i odbudowywany kilkakrotnie. Został spalony w czasie inwazji japońskiej na Koreę w latach 1592–1597. Został odbudowany i ponownie spalony w czasie najazdu Mandżurów w XVI wieku. Został ponownie odbudowany.