Po odbyciu kary podjął służbę w eparchii leningradzkiej, jako jej wikariusz z tytułem biskupa łużskiego. W kwietniu 1929 został przeniesiony na katedrę mohylewską. Zwalczał Żywą Cerkiew, sprzeciwiał się również tymczasowej autokefalii Cerkwi na Białorusi, ogłoszonej w 1927 przez zjazd duchowieństwa i świeckich eparchii mińskiej na czele z biskupem bobrujskim FilaretemФиларет (Раменский Феодосий Евграфович).
13 sierpnia 1930 został przeniesiony na katedrę stalingradzką, jednak już 5 września nominacja ta została cofnięta i hierarcha pozostał w Mohylewie. W 1933 został aresztowany na fali szczególnych prześladowań prawosławnego duchowieństwa na Białorusi radzieckiej. Już po jego uwięzieniu metropolita Sergiusz mianował go biskupem krasnodarskim i kubańskim, jednak duchowny nigdy nie dotarł do nowej eparchii. W czerwcu 1933 został skazany na pięć lat łagru za „kierowanie kontrrewolucyjną powstańczą organizacją cerkiewną”. W śledztwie nie przyznał się do winy, został natomiast obciążony zeznaniami innych przesłuchiwanych w związku z jego sprawą osób. Karę odbywał w Komsomolsku nad Amurem. W obozie utrzymywał kontakty z innymi uwięzionymi kapłanami, wśród których uzyskał znaczny autorytet.