We wrześniu 1939 roku walczył jako dowódca plutonu ckm-ów w 6 pułku piechoty Legionów Ośrodka Zapasowego 1 Dywizji Piechoty Legionów. Od 18 września w Grupie Operacyjnej „Landwarów” Obszaru Warownego „Grodno”. Był ranny w nogę w bitwie pod Gruszą. Dostał się do niewoli; uciekł na Litwę, przekraczając granicę polsko-litewską w nocy z 27 na 28 września 1939 roku. Został internowany i osadzony w obozie w mieście Birsztany. Po ucieczce z internowania w październiku znalazł się we Francji, gdzie dostał przydział do Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, w której walczył (jako dowódca plutonu) m.in. w bitwie o Narwik. W bitwie tej zdobył swój pierwszy Krzyż Walecznych. W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał przydział do 1 batalionu strzelców podhalańskich 1 Brygady Strzelców. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w wywiadzie (m.in. w Polskiej Szkole Wywiadu, działającej pod kamuflażem Oficerskiego Kursu Doskonalenia Administracji Wojskowej), został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.