w pozostałej został wytępiony. W latach 2005–2006 został z powodzeniem introdukowany na wysepkę u południowo-wschodnich wybrzeży Mauritiusa. Z kolei próby wprowadzenia tego gatunku na inną pobliską wyspę – Round Island – nie powiodły się. Środowisko życia stanowią nizinne lasy i plantacje do wysokości 800 m n.p.m.
Lęgi thumb|210px|left|Gniazdo wikłacza maurytyjskiego, ilustracja z 1850 r. Gniazdo umieszczone jest około 1,5–4,5 m nad ziemią. Stanowi je konstrukcja z liści, traw, mchu i innych materiałów zawieszona na zewnętrznej gałęzi drzewa lub krzewu, z wejściem od spodu. Ptaki wyściełają je piórami. W lęgu trzy jaja o jasnoniebieskiej barwie i wymiarach około 2×1,39 cm.
Status zagrożenia i ochrona Przez IUCN wikłacz maurytyjski klasyfikowany jest jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN, Endangered). W roku 1975 populacja zaczęła gwałtownie spadać i zmniejszyła się z 247–260 par do około 108–122 par w roku 2001. Od 1994 roku gatunek klasyfikowany był jako krytycznie zagrożony (CR), w roku 2009 klasyfikację zmieniono na zagrożonego. W 2008 roku liczebność wynosiła ok. 140 osobników, zaś we wrześniu 2011 roku już 217 osobników. Na podstawie badań przeprowadzonych w latach 2011–2014 oszacowano liczebność populacji na Mauritiusie na 240–330 osobników, co przelicza się na 160–220 osobników dorosłych.