Po wybuchu II wojny światowej, 20 września 1939 roku został internowany w Rumunii, w obozie Călimănești. Od 16 lutego 1941 roku do 1 kwietnia 1945 roku przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu VI B Dössel.
Po powrocie do kraju został, mimo zastrzeżeń ze strony Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, przyjęty do służby w Wojsku Polskim i mianowany inspektorem artylerii w Dowództwie Okręgu Wojskowego Nr 1 w Warszawie. 30 grudnia 1945 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku. Prezydent RP Bolesław Bierut zarządzeniem z 10 lipca 1948 roku awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 22 lipca 1948 roku w korpusie generałów.
24 września 1948 roku został aresztowany i do kwietnia 1949 roku więziony w Warszawie. 6 maja 1949 roku Sąd Honorowy dla Generałów przy Ministrze Obrony Narodowej wystąpił z wnioskiem o obniżenie mu stopnia za rzekome wzywanie na odprawie w Orzyszu w lipcu 1948 roku do fałszowania i naciągania wyników strzelań artyleryjskich podległych jednostek. 10 maja 1949 roku Minister Obrony Narodowej, marszałek Polski Michał Rola-Żymierski przychylił się do tego wniosku i obniżył mu stopień wojskowy do pułkownika oraz zwolnił go z zawodowej służby wojskowej.