W 1922 powrócił do Warszawy, zdobyte doświadczenie wykorzystał zakładając własną szkołę uczącą sztuki batiku. Równocześnie otrzymał stanowisko dyrektora Towarzystwa Popierania Przemysłu Ludowego, został też członkiem Stowarzyszenia Artystów Polskich „Rytm”. W 1923 zawiesił działalność swojej szkoły i rozpoczął prowadzenie kursów sztuki stosowanej w Towarzystwie, któremu przewodniczył. W 1925 otrzymał Grand Prix za stosowane metody pedagogiczne. Rok później założył w Warszawie przy ul. Topiel 4 fabrykę środków chemicznych „An-Bu” i prowadził ją do wybuchu II wojny światowej.
W 1945 nawiązał współpracę z BNEP (Biurem Nadzoru Estetyki Produkcji), dla którego projektował lalki z porcelany, których produkcję prowadziły fabryki w Ćmielowie, Wałbrzychu i Jaworzynie Śląskiej. Od 1948 był adiunktem w warszawskiej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych, rozpoczął wówczas prowadzenie kursów zdobienia jedwabiu w Centralnych Zakładach Jedwabiu Naturalnego w Milanówku. Rok później prowadził kurs zdobienia porcelany w Zakładach Fajansu we Włocławku, podobne kursy prowadził również w Fabrykach Porcelitu w Kole i w Pruszkowie. W latach 1951–1952 był wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, prowadził zajęcia z ceramiki.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim, kw.