niwelując różnicę czasu i miejsca eksplorował poszczególne ich aspekty w sposób odmienny od związanych z nimi opowiadań. Również malując akty zrezygnował z podejścia akademickiego na rzecz postawy symbolisty, który traktuje formę aktu jako abstrakcyjne ucieleśnienie ideałów i używa jej do odkrywania piękna, wdzięku, ruchu i emocji. Portretowaną postać przedstawiał jako wyraz zmysłowej wolności życia, które uznane zostało za nowoczesne. Artysta podziwiał sztukę Alberta Pinkhama Rydera i George’a Innessa i naśladował ich spuściznę, jeśli chodzi o sposób przedstawienia świata niewidzialnego, znajdującego się poza granicami percepcji wzrokowej. Zarazem znajdował inspirację w sobie, nie wyrażając szczególnych religijnych wierzeń ani nie przyjmując mentorskiej postawy. Łączył w wygodny dla siebie sposób realne postacie z elementami zaczerpniętymi z krainy fantazji. W pierwszej dekadzie XX wieku ważny wpływ na jego sztukę wywarł modernizm, ale i w tym wypadku artysta dostosował jego założenia do własnych, specyficznych wizji. Nawet kiedy został członkiem ugrupowania Ośmiu, zachował własny indywidualizm twórczy. Zarazem doceniał rolę awangardy w sztuce, wspierając młodszych artystów jak Marsden Hartley czy Alfred Henry Maurer. Jego życie osobiste przypominało jego sztukę – i tu i tam artysta pragnął żyć w świecie fantazji.