Meyer de Schauensee pisał, iż waha się co do przypisania okazu do nowego rodzaju, i że najwięcej podobieństw wykazuje w stosunku do rodzaju Neolesbia (obecnie nie wyróżniany, włączony do Aglaiocercus). John T. Zimmer przypuszczał, że jest to hybryda między komecikiem długosternym (Aglaiocercus kingii) a niewyróżnianym obecnie Heliangelus squamigularis (ten ostatni takson sam został uznany za hybrydę). Holotyp, będący jedynym znanym okazem, znajduje się w Academy of Natural Sciences of Philadelpia pod numerem ANSP 159261. W 2010 ukazały się wyniki badań mtDNA pozyskanego ze stopy holotypu, według których lordzik czarny zasługuje na status odrębnego gatunku (Kirchman et al. 2010). DNA holotypu jest znacząco odrębne od DNA przedstawicieli gatunków, które według dawnych autorów mogły dać początek lordzikowi czarnemu. Do przeciwstawnych wniosków doszedł w 2018 Jorge L. Pérez-Emán z zespołem na podstawie kompleksowych badań mtDNA kilkudziesięciu okazów Aglaiocercus kingii (komecik długosterny) i Aglaiocercus coelestis (komecik fioletowosterny) i porównania z danymi uzyskanymi przez zespół Kirchmana w 2010. Autorzy ci uznali, że Heliangelus zusii nie stanowi odrębnego gatunku, lecz wynik hybrydyzacji Aglaiocercus kingii z innym nieokreślonym gatunkiem kolibra.