Pozycja filozofii jako dyscypliny wiedzy była za życia Olimpiodora niejednoznaczna. Z jednej strony neoplatońska filozofia pogańska wchodziła w fazę schyłkową, czego wyrazistą oznaką było zamknięcie szkoły ateńskiej w 529 roku. Z drugiej – filozofia, a zwłaszcza logika i ontologia, stały się w tym czasie elementem klasycznego wykształcenia, niezbędnego w nowych czasach dla prowadzenia subtelnych debat teologicznych. Zadecydowało to o kształcie dzieła Olimpiodora, doskonale wykształconego filozofa pogańskiego, występującego przed chrześcijańskim audytorium, który musiał brać w swych wykładach pod uwagę potrzeby, oczekiwania i zainteresowania swych uczniów. Jest oczywiste, że nie mógł wykładać Arystotelesa i Platona w ten sam sposób, co Symplicjusz, który po zamknięciu szkoły ateńskiej nie miał uczniów i nie musiał się liczyć z ich zdaniem.
Pisma Z prac Olimpiodora zachowały się prologomena do logiki Arystotelesa i komentarz do jego Kategorii, komentarz do Meteorologiki Arystotelesa, trzy komentarze do dialogów Platona: Gorgiasza, Fedona i Alcybiadesa I oraz Życie Platona (Olympiodori Vita Platonis) stanowiące wstęp do komentarza do Alcybiadesa I.