Włodzimierz Józef Mężyński herbu Kościesza (ur. 17 marca 1889 w Tarnopolu, zm. 9 lutego 1918 w Krakowie) – major Legionów Polskich, założyciel oddziału strzeleckiego w Białej, działacz partyjny i społeczny, redaktor pisma „Robotnik Tkacki” w Bielsku, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Rodowód Syn Leonarda i Heleny, urodzony 17 marca 1889 roku w Tarnopolu, na wschodnich kresach Rzeczypospolitej. Wywodził się z rodziny przesiąkniętej duchem patriotyzmu od pokoleń. Praprzodek – Piotr Mężyński herbu Kościesza – walczył pod Stefanem Czarnieckim ze Szwedami i Rosjanami. Ojciec – Leonard Kościesza Mężyński był powszechnie poważanym w Tarnopolu powstańcem styczniowym. W Tarnopolu osiadł po powrocie z syberyjskiego zesłania. Włodzimierz był najmłodszy z ośmiorga rodzeństwa. Jego starszy brat Zygmunt Mężyński (1887–1940), major saperów Wojska Polskiego, walczył w powstaniu śląskim i wojnie z bolszewikami. Po kampanii wrześniowej trafił do niewoli sowieckiej i został zamordowany w Charkowie. Siostry Jadwiga i Stanisława zostały zesłane na Sybir. Siostra Antonina była siostrą zakonną ss. Sakramentek we Lwowie.