W 1952 Rada Wydziału Inżynierii Politechniki Wrocławskiej nadała Romanowi Hlibowickiemu stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. Wpływ rzeźby terenu na kształt powierzchni pól uprawnych, w 1956 na mocy uchwały Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki został powołany na stanowisko docenta, a w 1964 na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od 1952 do 30 sierpnia 1981 kierował Katedrą Geodezji, która podczas reorganizacji szkolnictwa wyższego w 1970 stała się Instytutem Geodezji i Zastosowań Matematyki. Wykładał geometrię wykreślną, topografię matematyczną, kartografię, kartografię matematyczną, miernictwo, geodezję, geodezję wyższą, astronomię geodezyjną i geodezję dynamiczną.
Był mężem Marii (1920–2007), ojciec Barbary Hlibowickiej-Węglarz, prof. dr. hab. filologii romańskiej i iberyjskiej na UMSC w Lublinie oraz Andrzeja i Stefana, mieszkających w Kanadzie, którzy uzyskali doktoraty na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej.
Zmarł w Lublinie, pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Dąbrowicy k. Lublina (sektor A-26-12).