Przebieg wojny Bezpośrednim pretekstem do wojny była egzekucja daniny należnej rzekomo Birmie ze strony Syjamu oraz chęć odwetu za porażki doznane ze strony Syjamu w ciągu ostatnich 20 lat. Zachęcony łatwością, z jaką jego wojskom przyszedł podbój Arakanu, Bodawpaya zdecydował się na osobiste dowodzenie jedną z armii ruszających na Syjam.
Do września 1785 roku Bodawpaya zebrał stutysięczną armię. Zgodnie z koncepcją, wedle której atak na Syjam miał nastąpić z pięciu kierunków jednocześnie, została ona podzielona na 9 korpusów:
już w lipcu jeden z nich (10 pułków liczących 10 000 ludzi i 1000 koni pod dowództwem Mingyi Mingaung Kyawa) wysłano do Pegu z zadaniem przewiezienia drogą morską do Martabanu zaopatrzenia, a następnie gromadzenia na miejscu żywności; we wrześniu drugi korpus (10 pułków liczących 10 000 ludzi i 1000 koni pod dowództwem Nemyo Nawraty) skierowano pod Tawè; tydzień później trzeci korpus (29 pułków liczących 30 000 ludzi i 3000 koni, w tym kontyngenty szańskie pod komendą Wungyi Thado Thiri Maha Uzany) wymaszerował na północ z zadaniem dotarcia do Ayutthayi przez Chiang Mai; 5 dni później do Martabanu wyruszył czwarty korpus (11 pułków liczących 11 000 i 1100 koni pod dowództwem Thado Minsawa, syna króla); po kolejnych 9 dniach wymaszerował pod Martban piąty korpus (12 pułków liczących 12 000 ludzi i