Bitwa pod Ochrydą (alb. Beteja e Ohrit) – bitwa stoczona przez wojska osmańskie pod dowództwem Şeremeta beja i albańsko-weneckie, dowodzone przez Skanderbega, w dniu 14 lub 15 września 1464.

Geneza bitwy W listopadzie 1463 papież Pius II ogłosił krucjatę przeciwko Turkom osmańskim. W gronie sojuszników papiestwa kluczową rolę odgrywał przywódca Albańczyków Skanderbeg, toczący od dwudziestu lat wojnę z Turcją. Władcy Florencji, Mediolanu i Neapolu, a także król Francji Ludwik XI odmówili udzielenia pomocy Skanderbegowi. Tylko Republika Wenecka skierowała do pomocy Albańczykom oddział złożony z 500 jazdy i 500 pieszych, pod komendą Antonio da Cosenzy, zwanego Cimarosto.

Po udanym ataku na Macedonię, który w 1462 przeprowadził Skanderbeg, Turcy zdecydowali się wzmocnić twierdze na tym terytorium. Sprawujący władzę w Ochrydzie, Şeremet bey otrzymał dodatkowe wsparcie 14 000 żołnierzy, co miało zapobiec kolejnemu atakowi ze strony Albanii. Kontyngent wenecki, dowodzony przez Cimarosto pozostał w Valikardhë (w pobliżu dzisiejszej Bulqizy), a główne siły Skanderbega zostały skierowane w stronę Ochrydy. Po dotarciu do Ochrydy, Skanderbeg przemówił do mieszkańców miasta, zachęcając ich aby wsparli oddziały chrześcijańskie.