W 1936 r. zdobył Srebrną Odznakę Szybowcową i w tym samym roku rozpoczął pracę jako instruktor szybowcowy w Szkole Szybowcowej Aeroklubu Lwowskiego w ośrodku szybowcowym Bezmiechowej. W 1937 r. na szybowcu PWS-101 wziął udział w V Krajowych Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu, podczas których wykonał najdłuższy przelot na odległość 316 km. Rok później wystartował w VI Krajowych Zawodach Szybowcowych rozegranych w Masłowie. 1 lipca 1939 r. objął stanowisko kierownika szkoły szybowcowej Polichno-Pińczów.
II wojna światowa We wrześniu 1939 roku ewakuował się wraz ze swoim ośrodkiem Przysposobienia Wojskowego Lotniczego do Rumunii, skąd przedostał się przez Maltę do Francji, gdzie został wcielony do lotnictwa. W styczniu 1940 r. przybył do Anglii i zaszeregowany został do personelu technicznego. Po przeszkoleniu otrzymał przydział do 300 dywizjonu bombowego w stopniu polskim sierżanta jako szef sekcji ekwipunku lotniczego i spadochronowego. Funkcję tę pełnił do zakończenia wojny.