Władysław Szysz (ur. 26 września 1919 w Dalekich w powiecie lidzkim, zm. 26 grudnia 1949) – uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa PRL.

Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej wyznania katolickiego. Był synem Filipa i Heleny Szyszów. W latach 1926–1936 uczęszczał do szkoły powszechnej w Wilnie. Z powodu trudnej sytuacji rodzinnej przerwał naukę w gimnazjum w Lidzie i podjął pracę fizyczną na kolei. W 1940 został skierowany do szkoły podoficerskiej Armii Czerwonej i awansowany na stopień sierżanta. Kontynuował naukę w szkole oficerskiej przy 8 pułku kolejowym w Miczuryńsku. W 1942 został zdemobilizowany i odesłany do pracy przy budowie fabryki w Czelabińsku. W 1943 jako ochotnik zgłosił się do tworzonego w ZSRR Ludowego wojska Polskiego. W 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki dowodził plutonem pułku pancernego. Ukończył też szkołę oficerską w Kujbyszewie. 16 sierpnia 1944 został wywiadowcą Sekcji 1 Kontrwywiadu WUBP w Białymstoku, a 28 grudnia 1944 komendantem gmachu WUBP w stopniu chorążego. Od 15 stycznia 1945 szef Grupy Operacyjnej PUBP na powiat łaski i kierownik Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łasku. Od 1 czerwca 1945 kierownik MUBP w Łodzi w stopniu porucznika, 9 marca 1946 mianowany szefem PUBP w Suwałkach.