thumb|400px|Man’yōshū (rękopis Genryaku kōhon 元暦校本 z okresu Heian) – najstarsza zachowana do naszych czasów antologia poezji japońskiej. Podzielona jest na dwadzieścia nietytułowanych ksiąg, a zawiera ponad 4500 wierszy autorstwa ok. 700 poetów. Skompilowana została jako przedsięwzięcie prywatne ok. 780 roku przez poetę Ōtomo no Yakamochi, zapewne przy udziale współpracowników.
Zawartość Dokładna liczba wierszy zależy od sposobu traktowania ich wariantów i waha się od 4462 do 4560. Są to utwory ok. 700 poetów (B. Lewin podaje liczbę 561 autorów wymienionych imiennie), przy czym ok. 200 utworów jest anonimowych.
Najwcześniejsze wiersze pochodzą z okresu przedpiśmiennego – być może nawet z IV w. n.e. (A. Vovin datuje jednak najstarsze z nich na koniec VI wieku). Najpóźniejszy wiersz powstał w roku 759, całość obejmuje zatem niemal cztery stulecia. Tematyka zbioru jest bardzo urozmaicona – od panegiryków ku czci wybitnych osobistości, poprzez opisy natury, do intymnych uczuć i refleksji osobistych;