thumb|400px|Szkoła Ateńska Rafaela (1509-1510) przedstawia zebranych wielkich filozofów starożytności. Jest ona wyrazem ogromnego zainteresowania myślą antyczną w renesansie. Filozofia renesansu (filozofia odrodzenia) – okres w zachodniej historii filozofii, pomiędzy filozofią średniowieczną a filozofią nowożytną.
Również inne okresy historyczne określane mianem renesansu (np. renesans XII w. czy ) wiązały się ze znaczącym rozwojem myśli filozoficznej.
Zasadność wyróżniania Podobnie, jak w przypadku samego renesansu, ramy chronologiczne filozofii renesansowej pozostają sporne i nieostre. Początki renesansu w filozofii rozciągają się od XIV w. we Włoszech, do XVII w. w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak i sam renesans, zasadność wyróżniania filozofii renesansowej bywa podważana.
Dla myślicieli Odrodzenia kultura średniowieczna była przede wszystkim całkowitą negacją praw konkretu, zupełnym, niepodważalnym podporządkowaniem konkretu ogółowi, dyktaturą ogólności. Kultura Renesansu broniła przede wszystkim autonomii, samodzielności, wolności podmiotu. Wielu filozofów renesansowych postrzegało swoją działalność jako radykalny przełom intelektualny. To oni zaczęli nazywać poprzednią epokę średniowieczem, określając ją jako okres upadku intelektualnego po epoce starożytności.