Suknie w typie francuskim wykonywane były z gładkich i wzorzystych tkanin jedwabnych. Najczęściej stosowano delikatne, pastelowe barwy, które miały dodać lekkości sukniom zakładanym na sztywne gorsety i rogówki. Obok starszych wzorów, takich jak duże kwiaty, łodygi roślinne czy wijące się wstęgi, stosowano drobne rzuty kwiatowe, m.in. bukieciki oraz pasyEwa Szyller, Historia ubiorów, Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Szkolnictwa Zawodowego, 1960, s. 195-196..
Pożądanej zwiewności dodawały sukniom à la française nie tylko barwy zużywanych na stroje tkanin, ale również koronkowe i tiulowe dodatki, wstążki czy dopinane do sukni bukieciki sztucznych kwiatów. Szczególnie bogato dekorowana była spódnica spodnia. Około połowy XVIII w. na robe à la française zużywano ponad 10 m tkaniny jedwabnej.
Zmiany sylwety sukni thumb|left|Przykłady wczesnych, swobodnych wersji robes à la française, które nie były ubiorami stosownymi na uroczystości dworskie. Jean-François de Troy, "Deklaracja miłości", 1731. We wczesnych modelach zauważalne było pochodzenie sukni od swobodnych form odzieży zwanych dezabilkami. Luźną suknię zakładano na zasznurowany ciasno gorset i spodnią spódnicę. Tył sukni był akcentowany dwustronną fałdą, która spływała z ramion, przechodząc w tren.