Jan Kazimierz Kochański vel Maciej Zubowicz, ps.: Jarma, Alojzy, Maciek (ur. 9 lutego 1914 we Lwowie, zm. 16 lutego 1944 w Warszawie) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Jan Kochański uczył się w latach 1929–1934 w Korpusie Kadetów nr 2, następnie (1934–1935) w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej, w latach 1935–1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii. Po ukończeniu tej szkoły został awansowany na podporucznika (ze starszeństwem z dniem 1 października 1937 roku) i rozpoczął służbę w ekipie hippicznej 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
We wrześniu 1939 roku walczył w dowództwie swojego pułku jako oficer ordynansowy i oficer informacyjny. 28 września dostał się do niewoli niemieckiej, z której następnego dnia uciekł. Wstąpił do konspiracji SZP-ZWZ. Razem z płk. Adamem Rudnickim został wysłany na Litwę w celu ustalenia szlaków przerzutowych na Zachód. W grudniu 1939 roku został ponownie wysłany jako kurier na Węgry. Dostał rozkaz przedostania się do Francji, gdzie znalazł się w styczniu 1940 roku. Służył tam jako dowódca plutonu szwadronu motocyklowego 24 pułku ułanów 10 Brygady Kawalerii Pancernej, z którym po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. W Szkocji został oficerem łącznikowym do tamtejszej misji angielskiej.