Poprosił przy tym o dobre traktowanie poddających się wraz z nim Karenów i otrzymał zapewnienienie, że zostaną oni uwolnieni, represje wobec miejscowej ludności ustaną, a on sam będzie traktowany jak jeniec wojenny – jak się okazało, wszystkie te obietnice pozostały bez pokrycia.
Proces i egzekucja Seagrima osadzono w więzieniu New Law Courts, a siedemnastu jego towarzyszy w Insein. Znajdujący się w tym samym więzieniu co Seagrim amerykańscy lotnicy zeznawali później, że jego postawa stanowiła wsparcie i inspirację dla wszystkich, którzy się z nim wówczas stykali. 2 września 1944 r. japoński sąd wojskowy w Rangunie wydał wyrok: Hugh P. Seagrim oraz siedmiu jego podkomendnych zostali skazani na karę śmierci, a dziesięciu pozostałych na kartę 8 lat więzienia. W swoim ostatnim słowie Seagrim nie poprosił o łaskę dla siebie, ale o uwolnienie wszystkich Karenów, argumentując, że wojna toczy się między Japończykami a Brytyjczykami i tylko on odpowiada za wciągnięcie Karenów w ten konflikt. 14 września 1944 wyrok został wykonany, a wszystkich rozstrzelanych pochowano we wspólnym, komunalnym grobie. Po zakończeniu wojny ciała przeniesiono na cmentarz wojenny (Rangoon Commonwealth War Graves Cemetery, kwatera 4A 13-20).