W kampanii wrześniowej zgłosił się ochotniczo jako łącznik pomiędzy garnizonami Łuck, Dubna i Równe. Po agresji sowieckiej na Polskę przez Złoczów, Stanisławów i Nadwórną dotarł na Węgry. Od 23 września internowany w obozie oficerskim Balatonelle, od 5 stycznia 1940 w obozie w Magyarovar (Węgry). Uciekł 25 kwietnia 1940, przez Jugosławię statkiem „Patris” dotarł 12 maja 1940 do Francji. W Carpiagne wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, przydzielony do ośrodka szkoleniowego oficerów w Pléneuf-Val-André.
Po upadku Francji ewakuowany z Brestu, 19 czerwca 1940 dotarł do Plymouth (Wielka Brytania), wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem brytyjskim. Początkowo w obozie Crawford, później w Douglas, następnie w Broughton. Od listopada w dywizjonie przeciwpancernym 10 Brygady Kawalerii Pancernej, następnie w obsłudze karabinów maszynowych pociągu pancernego „C” w Ipswich. Od sierpnia 1941 przydzielony do 4 Brygady Kadrowej Strzelców (późniejszej1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej).