Ludwik Lemański (ur. 16 sierpnia 1809 w Bronowicach w powiecie brzezińskim, zm. 26 maja 1873 w Warszawie) – powstaniec listopadowy, podporucznik w 5 Pułku Piechoty Liniowej, przemysłowiec.
Życiorys Był pierworodnym synem Benedykta Wojciecha Lemańskiego herbu Bukowczyk i jego żony Marii Cecylii z Przeździeckich. W akcie urodzenia zapisano mu imiona Roch Ludwik. W latach 1820–1829 uczył się w Konwikcie XX. Pijarów na Żoliborzu“Gazeta Korrespondenta Warszawskiego i Zagranicznego”, 1822 nr 123„ Gazeta Warszawska”. 1829, nr 200, a 11 września 1829 rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu WarszawskiegoR. Gerber, Studenci Uniwersytetu warszawskiego 1808-1831. Słownik biograficzny, Wrocław 1977, s. 119..
Do powstania listopadowego przystąpił 10 marca 1831 roku. Początkowo służył w stopniu podchorążego w 5 Pułku Piechoty Liniowej. 13 czerwca 1831 został awansowany z sierżanta na podporucznika„Gazeta Polska”, Warszawa 1831.06.23, nr 167. We wrześniu 1831 roku, wraz z II Korpusem Girolamo Ramorino przeszedł do Galicji, gdzie został internowany przez Austriaków.