Edmund Jan Effert ps. „Jan Janusz” (ur. 21 listopada 1889 w Koronowie, zm. 7 czerwca 1944 w Żabikowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Feliksa – prawnika i Józefy z domu Jeske. W Inowrocławiu ukończył gimnazjum, a w latach 1912–1913 szkołę podchorążych piechoty. Służył podczas I wojny światowej w armii niemieckiej, a w 1917 został porucznikiem rezerwy.
Z Polską Organizacją Wojskową w Poznaniu nawiązał kontakty na początku 1918. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Pełnił służbę w 3 pułku Strzelców Wielkopolskich, który w 1919 został przemianowany na 57 pułk piechoty wielkopolskiej. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 493. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W następnym roku pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. Od 1924 był dowódcą III batalionu. 30 grudnia 1925 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. 26 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 56.