W lutym 1950 został aresztowany i na 7 miesięcy osadzony w areszcie Okręgowego Zarządu Informacji Nr 1 w Warszawie (wojskowego UB) pod zarzutem udziału w zabójstwie w 1943 dwóch jeńców radzieckich. Wyrokiem WSR w Warszawie z 19 września 1950 został uniewinniony. Zdemobilizowany 31 grudnia 1950.
W latach 1950–55 pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Rozbiórkowo-Porządkowym nr 1 we Wrocławiu jako referent wydziału zbytu i kierownik sekcji współzawodnictwa. Od 1950 r. działał w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym. Wieloletni prezes wrocławskiego oddziału PTTK i naczelnych władz tego towarzystwa. W 1956 r. organizował pierwszy kurs przewodników sudeckich. Wychował liczną grupę przewodników górskich.
W 1952 został zwerbowany do współpracy przez funkcjonariuszy Wydziału III WUBP we Wrocławiu. Już w dniu werbunku, zanim opuścił gmach UB zostawił kilkadziesiąt stron zeznań i notatek, m.in.: zobowiązanie do współpracy, życiorys, wykaz członków rodziny i znajomych zamieszkałych w Polsce i za granicą (19 osób), kolejny spis krewnych (32 osoby) i znajomych (20 osób), spis członków AK z jego plutonu (20 osób), dwa doniesienia agenturalne, wykaz członków AK z Kieleckiego (60 osób), wykaz członków AK, z którymi miał kontakt, wreszcie notatkę o prasie podziemnej w czasie okupacji.