W latach 60. i 70. XVIII wieku żakieciki zwykle przypominały formą skrócone do bioder suknie à la française lub à la polonaise. Późniejsza odmiana caraco, zwana pierrot albo juste, była bardziej dopasowana do figury. W latach 80., pod wpływem kreacji scenicznych aktorek grających w "Weselu Figara", w modę weszły bardzo obcisłe warianty z krótką baskiną, zwane à la Figaro i à la Suzanne.
Krój stanika Dopasowany do figury kaftanik poniżej talii przechodził w sfałdowaną baskinę, która zwykle sięgała do połowy bioderEwa Szyller, Historyczny rozwój form odzieży, wyd. 6, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1974, s. 82.. Tył stanika mógł być obcisły do pasa (caraco à l’anglaise) lub sfałdowany na plecach (caraco à la française) pomimo dopasowania z przodu i po bokach.
Zbyt duże wycięcie dekoltu przesłaniano częściowo lub całkowicie chustą fichu. Caracos w wersji dworskiej wykańczano obszyciami z falbanek, w tym specjalnym ich typem – marszczonymi z obydwu stron tzw. wodami oraz gaząFrançois Boucher, Yvonne Deslandes, Historia mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku, Warszawa: Wydawnictwo Arkady,2003, s. 277, 461, il. 570 na s. 276..