Przeciąganie się prac koncepcyjnych było związane m.in. z obawami co do „szczelności” przyszłego zbiornika (tereny krasowe) oraz nierozwiązanymi problemami co do finansowania budowy oraz odszkodowań dla przesiedlanej ludności. Ostatecznie decyzje o budowie zapory zapadły w połowie lat 60. XX w.
Pierwotnie wysokość zapory miała wynosić 100 m, a poziom wody w zbiorniku miał sięgać 496,5 m n.p.m. Powierzchnia zbiornika wynosiłaby wówczas 2780 ha, a objętość zgromadzonej w nim wody 1200 mln m³. Spowodowałoby to konieczność całkowitego przeniesienia dwóch miejscowości: Bauduen i Salles-sur-Verdon i znacznego ograniczenia terenów trzeciej – Sainte-Croix. Nie istniałaby wówczas obecna wyspa Costebelle (fr. l'île de Costebelle) ani tzw. równina Bocouenne (fr. plateau de Bocouenne) na lewym brzegu rzeki. Ostatecznie zadecydowano o obniżeniu zapory do 85 m oraz poziomu lustra wody do 477 m n.p.m. (maksymalnie: 482 m n.p.m.), co uratowało pierwszą wieś i umożliwiło przeniesienie drugiej na wspomniany płaskowyż (przy znacznych protestach społecznych co do sposobu rekompensaty strat mieszkańców przez EdF).
Prace rozpoczęto w marcu 1969 r. od budowy kanału derywacyjnego dla wód Verdon z systemem grodzi. Budowa samej zapory trwała w latach 1971–1974.