jako ni-ki1 ‘gotował, ugotował’; ide 乞 – znak oznaczający ‘prosić, błagać’ należy tu odczytać jako starojapoński wykrzyknik ide ‘no!, dalej!, nuże!’
Znaczenie dla historii języka Studia nad man’yōganą wykazują, że niektóre z sylab (a ściślej: część z tych kończących się samogłoską i, e lub o) różniły się od siebie parami, tzn. istniały np. dwa rodzaje sylaby ki, dwa rodzaje me czy dwa rodzaje yo itd., co interpretuje się zazwyczaj jako opozycję dwu rodzajów samogłosek. Zatem pięciu samogłoskom klasycznojapońskim (a, i, u, e, o) odpowiadało w języku starojapońskim – osiem, zapisywanych zwyczajowo w transkrypcji jako a, i1, i2, u, e1, e2, o1, o2 lub (odpowiednio) jako a, i, ï, u, e, ë, o, ö, ewentualnie jako a, yi, iy, u, ye, ey, wo, o̱.
Dalszy rozwój Znaki man’yōgany, do końca VIII wieku nieróżniące się wyglądem od znaków używanych semantycznie, zaczęły z czasem ulegać dwojakim uproszczeniom.