Dowiedziawszy się, że premier Chalid al-Azm zamierza – w ramach zwalczania politycznej aktywności wojskowych – skierować go jako attaché wojskowego do Bagdadu, zgodził się razem z Komitetem organizować zamach stanu.
W nocy z 7 na 8 marca 1963 al-Hariri poprowadził jedną z brygad z frontu izraelskiego na Damaszek. Zamach stanu zakończył się sukcesem, a al-Hariri, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, został ministrem obrony, nowym szefem sztabu armii syryjskiej oraz członkiem Narodowej Rady Rewolucyjnego Dowództwa. Wbrew swoim rachubom nie objął jednak ani urzędu prezydenckiego, ani stanowiska premiera, na które Komitet Wojskowy wskazał odpowiednio Luaja al-Atasiego i Salah ad-Dina al-Bitara. Realna władza w kraju pozostała w rękach Komitetu Wojskowego.
Po nieudanym powstaniu naserystów w lipcu 1963, stłumionym przez gen. Amina al-Hafiza, członkowie Komitetu Wojskowego uznali al-Harirego (który w momencie samego powstania znajdował się w Algierii) za uczestnika antyrządowego spisku. Został on skierowany do Stanów Zjednoczonych jako attaché wojskowy. Odmówił jednak objęcia funkcji i dobrowolnie wyjechał na emigrację do Francji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Syryjscy generałowie Kategoria:Syryjscy politycy Kategoria:Syryjscy ministrowie obrony Kategoria:Szefowie sztabu Sił Zbrojnych Syrii Kategoria:Ludzie urodzeni w Hamie Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2015