Ikonografia i ikonologia Panofsky’ego thumb|Aby Warburg, jeden z większych badaczy renesansu i twórców metody ikonograficznej i ikonologicznej. Jego biblioteka stała się podwaliną pod późniejszy Instytut Warburga. W przeciwieństwie do wielu innych teorii, które historia sztuki zaadaptowała z innych dziedzin, metody ikonograficzne i ikonologiczne powstały oryginalnie na łonie dziedziny i można je wywieźć od Pilniusza Starszego przez Giovanniego Pietro Bellori i Winckelmanna. Nowoczesną metodę ikonograficzną rozwinął m.in. Aby Warburg, kontynuując niejako formalizm Wölfflina, ale przykładając większą uwagę do wpływów religii, polityki i życia społecznego. Jego uczniem był Erwin Panofsky, który określił konkretne etapy analizy ikonograficzno-ikonologicznej:
opis preikonograficzny: skupiający się na podstawowej analizie formalnej, bez konieczności odwoływania się do zewnętrznych źródeł analiza ikonograficzna: skupiająca się na identyfikacji motywów i przedstawień w konkretnym dziele analiza ikonologiczna: próbując wyjaśnić sens, analizując rozpoznane treści na szerszym tle kulturowym