Mezolit (gr. mesos „średni” i lithos „kamień”), środkowa epoka kamienia, epipaleolitpraca zbiorowa red. Andrzej Friszke, Eugeniusz Cezary Król, Encyklopedia szkolna WSiP Historia, s. 504, Warszawa, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne S.A., 2004. – środkowy okres epoki kamienia trwający od około 11 000–7000 p.n.e. na Bliskim Wschodzie i około 8000–4800 p.n.e. na terenach Niżu Środkowoeuropejskiego, stanowiący stopniowe przejście od paleolitu do neolitu i związany z postępującymi przemianami klimatycznymi (schyłek zlodowacenia).
Charakterystyka thumb|Mezolityczne narzędzia W mezolicie wyróżnia się trzy fazy (okresy) klimatyczne: fazę preborealną – stopniowe ocieplenie klimatu po ustąpieniu lodowca, występowanie lasów iglastych fazę borealną – znaczne ocieplenie, duży udział lasów liściastych, wzrost wilgotności, wzrost poziomu morza, powstanie jezior, bagien i torfowisk, fazę atlantycką – ustabilizowanie klimatu, łagodne zmiany pór roku.