Obecnie akceptowanym punktem dojścia transformacji energetycznej w Unii Europejskiej jest osiągnięcie neutralności klimatycznej, tj. równowagi między emitowanymi gazami cieplarnianymi, a ich składowaniem lub pochłanianiem przez ekosystemy zbiorników wodnych, lasów i gleby, do 2050 roku.
Podejmowanie fragmentarycznych działań w zakresie transformacji energetycznej ma ograniczony potencjał, więc długoterminowe wdrożenie transformacji energetycznej wymaga kilku podejść równolegle. Główną rolę w transformacji odgrywa oszczędzanie energii i poprawa efektywności energetycznej. Przykładem skutecznego sposobu oszczędzania energii jest lepsza izolacja cieplna w budynkach; przykładem poprawy efektywności energetycznej jest kogeneracja ciepła i energii elektrycznej.
Transformacja energetyczna, ze względu na potrzebę poniesienia wysokich kosztów inwestycji oraz zmian modeli gospodarczych w poszczególnych regionach, niesie ze sobą również koszty społeczne, które z kolei mogą prowadzić do zaburzeń ładu społecznego. Ich równoważenie i ograniczanie jest domeną tzw. sprawiedliwej transformacji energetycznej.
Zobacz też Energiewende sprawozdawczość zrównoważonego rozwoju
Przypisy
Kategoria:Polityka ekologiczna Kategoria:Zrównoważony rozwój Kategoria:Polityka energetyczna