Śmierć Ponieważ jej gwiazda gasła, wyjechała do Rzymu w 1548 roku. Ponownie zamieszkała na Campo Marzio i przywdziała żółty welon jako kurtyzana. Mieszkała wraz z żyjącą jeszcze matką i młodszą siostrą, Penelopą. Do 1556 nic nie wiadomo o życiu poetki. Ciężko chorująca spisała swój testament, w którym większość swojego majątku przepisała Kościołowi. Oprócz tego przeznaczyła pewną sumę młodemu chłopcu o imieniu Celio, którym opiekował się Pietro Chiocco, kucharz kardynała Cornaro. Nie wiadomo, czy był on jej synem.
Tulia d’Aragona została pochowana w kościele św. Augustyna przy swojej matce i przyrodniej siostrze, które zmarły wcześniej.
Publikacje Nie zostały przetłumaczone na język polski. Rime della signora Tullia d’Aragona e di diversi a lei (1547) Dialogo dell'Infinità d'Amore (1547) Il Meschino, o il Guerino (1560) Testi sparsi in varie raccolte poetiche o epistolari d'altri autori contemporanei
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pisarze związani z Ferrarą Kategoria:Pisarze związani z Rzymem Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Włoscy poeci XVI wieku Kategoria:Zmarli w 1556