Strajki chłopskie w Galicji – masowe manifestacje pracowników rolnych, rolników oraz wiejskiej biedoty, które miały miejsce w Królestwie Galicji i Lodomerii na początku XX wieku, a od 1902 masowy ruch strajkowy w celu polepszenia warunków pracy i płacy w Galicji.
Pierwsze sporadyczne strajki rozpoczęły się wiosną 1900, objęły 15 wsi w powiecie borszczowskim, głównie majątki hrabiego Baworowskiego. Strajkujący żądali podniesienia dziennej płacy z 18-20 krajcarów do 50 krajcarów, a w czasie żniw z 80 krajcarów do 1 guldena (1/2 korony). Strajk został zlikwidowany przez austriackie wojsko.
W czerwcu 1902 rozpoczęły się kolejne strajki chłopskie, wspierane już przez działaczy partii politycznych: Ukraińskiej Partii Narodowo-Demokratycznej (Jewhen Łewycki, Wiaczesław Budzynowski, Longyn Cehelski i inni), Ukraińskiej Partii Radykalnej i Ukraińskiej Partii Socjal-Demokratycznej. Pomagali oni zakładać komitety strajkowe oraz prowadzili akcję propagandowo-informacyjną w prasie. Strajk ten rozpoczął się w powiecie lwowskim oraz przemyślańskim, w dobrach hrabiego Potockiego, do końca lipca objął ponad 500 wsi w 26 powiatach. W strajkach uczestniczyło ponad 150 tysięcy chłopów ukraińskich i polskichJózef Siemek, Śladami klątwy. LSW 1970, s.172. Oprócz odmawiania pracy, strajkujący podpalali folwarki, dwory i lasy.