Droga do Noirmoutier-en-l'Île stanęła otworem dla Wandejczyków. Natomiast siły republikańskie, pod wodzą generała Conrada Wielanda wycofały się do zamku. Stwierdziwszy, że nie ma szans na zwycięstwo, Wieland poddał swój oddział.
Po kapitulacji Wieland otrzymał propozycję przyłączenia się do armii Charette'a. Mimo iż odmówił, został uwolniony razem ze swoimi oficerami pod warunkiem pozostania w Noirmoutier. Natomiast żołnierzy potraktowano jak jeńców.
Masakry W dniu 15 października 1793 Charette opuścił Noirmoutier na czele połowy swojej armii. Pozostała część oddziałów otrzymała zadanie obrony miasteczka. Dowództwo nad garnizonem objęli René de Tinguy oraz Dubois de La Pastelière.
Charette pozostawił swoich jeńców w Bouin pod nadzorem Pageota, jednego z podległych mu oficerów, który zamknął ich w miejscowych więzieniach. Wśród więźniów znaleźli się niektórzy żołnierze z oddziału szaserów z Manche, odpowiedzialni za egzekucje w Machecoul z kwietnia 1793 roku. Napotkawszy problemy związane z przepełnieniem więzień, Pageot – usprawiedliwiwszy swą decyzję okolicznościami powstańczymi – zarządził egzekucje.