Mimo tego, oczywiście każdy, kto osiągnął oświecenie studiując u mistrza chan, musi być traktowany jako spadkobierca Dharmy mistrza. Jednak ponieważ nie są jeszcze opatami, więc z reguły nie są opisywani jako „mistrzowie chan” (chiń. chanshi, kor. sŏnsa, jap. zenji, wiet. thiền sư), ale raczej noszą tytuł najwyższego stanowiska, które osiągnęli; zwykle był to „główny mnich” (chiń. shouzuo). Zwykle też byli wymieniani na końcu listy uczniów mistrza, co podkreślało ich niższy statusMorten Schlütter. How Zen Became Zen., s. 66..
Czasem zdarzało się, że przekaz Dharmy otrzymywali ludzie świeccy. Nawet jeśli byli to ministrowie rządu, zawsze wymieniani byli na końcu listy po mnichach bez stanowiska opata i mniszkach. Chociaż wzmacniali oni prestiż mistrza chan, to jednak nigdy nie byli traktowani jako część linii przekazu chan.
Tak więc zostanie ascetycznym pustelnikiem nie było dobrym rozwiązaniem dla mistrza chan. Jedyną bowiem możliwością przedłużenia linii przekazu było stanowisko opata. Oczywiście mistrzowie chan często wybierali życie pustelnicze, jednak zwykle pod koniec życia, gdy byli już opatami w jednym lub kilku klasztorach i pozostawili za sobą nieprzerwaną linię przekazu.