Ambroży Pampowski był dwukrotnie żonaty. W 1484 poślubił Zofię ostatnią z możnego rodu Kotów z Dębna. Ich synem był Jan (1489- 1522). W 1495 zawarł związek małżeński z Anną z Grodźca, która wraz z córkami, Anną, Bogumiłą i Małgorzatą, zmarła podczas zarazy. Córka Dorota zmarła w dzieciństwie. Córkami Pampowskiego były też: Zofia Oporowska, Anna Kretkowska, Barbara Czarnkowska i Katarzyna Kościelecka.
Pampowski interesował się kulturą, był mecenasem sztuki. Utrzymywał prywatną orkiestrę, ufundował ołtarze w Dębnie i w Środzie. Zamawiał argenteria u złotników gdańskich i poznańskich. Napisał pierwszy, znany w Polsce, pamiętnik diariuszowy z lat 1489–1505. Zamówił dla siebie, do kaplicy w Środzie, nagrobek z płytą wzorowaną na grafice Dürera.
Ambroży Pampowski zmarł na przełomie sierpnia i września 1510. Jego życiorys jest przykładem awansu z nizin szlacheckich do najwyższych godności w państwie.
Przypisy
Bibliografia Herbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep.