Antoni Jan Sabatowski, ps. dr. Antoni (ur. 30 kwietnia 1880 w Brzeżanach, zm. 28 maja 1967 w Gliwicach) – polski lekarz, profesor balneologii, działacz społeczny.

Życiorys Syn Antoniego (1845-1941), sędziego i Ludwiki Gołębskiej. W latach 1891–1898 uczęszczał do Gimnazjum Ojców Jezuitów w Chyrowie, gdzie zdał maturę. W latach 1898–1904 studiował medycynę na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. W latach 1904–1905 odbył praktykę kliniczną u Edmunda von Neussera w Wiedniu. Specjalizację z zakresu balneologii uzyskał pod okiem Antoniego Gluzińskiego. W latach 1906–1914 pracował jako asystent w Klinice Internistycznej Uniwersytetu Franciszkańskiego. W latach 1909–1914 dojeżdżał jako lekarz uzdrowiskowy do pracy w Morszynie. W czasie I wojny zmobilizowany do wojska austriackiego jak lekarz. W listopadzie 1918 przedarł się do Lwowa i brał udział w jego obronie także jako lekarz. W Wojsku Polskim służył do 1921 został mianowany na stopień podpułkownika rezerwy lekarza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Był oficerem rezerwowym 6 Batalionu Sanitarnego. W latach 1921–1926 pracował jako asystent Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.