W latach 1919–1925 był lekarzem Domu Dziecięcego w Piotrogrodzie/Leningradzie. Starszy asystent wykładowcy, a od 1936 docent Wojskowej Akademii Medycznej im. Kirowa w Leningradzie. Od 1941 zastępca szefa katedry Kliniki Chorób Wewnętrznych. 1925–1929 członek Komisji Kasy Chorych, a 1929–1934 konsultant Instytutu Oftalmologicznego w Leningradzie. Pracował naukowo w dziedzinie patologii szczegółowej i terapii chorób zakaźnych i wewnętrznych, w 1934 został kandydatem nauk medycznych, a w 1943 doktorem nauk medycznych. Autor 25 prac naukowych i kilku referatów.
Rozkazem szefa Służby Zdrowia Armii Czerwonej z 2 kwietnia 1944 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR w stopniu pułkownika, 20 kwietnia 1944 został Naczelnym Internistą i Głównym Terapeutą 1. Armii WP. 22 listopada 1944 mianowany Naczelnym Internistą WP. Od grudnia 1944 profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie był kierownikiem 3. Kliniki. 31 grudnia 1944 Prezydium KRN nadało mu stopień generała brygady WP ze starszeństwem z 1 stycznia 1945. Później był Głównym Internistą Departamentu Służby Zdrowia WP. Od lutego 1946 Naczelny Internista Departamentu Służby Zdrowia MON. Organizator służby zdrowia na Ziemiach Odzyskanych.