Jerzy Dziewicki (ur. 3 stycznia 1918 w Wilnie, zm. 3 września 1985 w Gdańsku) – polski dziennikarz, publicysta, działacz społeczny, redaktor naczelny „Głosu Wybrzeża” w okresie odwilży październikowej.
Życiorys Urodził się 3 stycznia 1918 w Wilnie, w rodzinie Mariana Dziewickiego, adwokata, wieloletniego sekretarza Rady Miejskiej, i Heleny z Jazdowskich, nauczycielki. Był młodszym bratem Ireny Sztachelskiej i Muty (Marii) Dziewickiej. Ukończył Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, następnie w 1939 studia na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego. W okresie gimnazjalnym harcerz „Błękitnej Jedynki”, w czasie studiów członek Koła Wileńskiego Akademickiego Związku Morskiego.
W tym okresie podjął pierwsze próby dziennikarsko-publicystyczne na łamach społeczno-politycznego dwutygodnika „Poprostu” wydawanego przez Związek Lewicy Akademickiej „Front”.
W 1939 niezmobilizowany z powodu stanu zdrowia, izolowany przez podziemie niepodległościowe ze względu na lewicowe poglądy, wojnę przeżył w Wilnie, pracując jako robotnik.