W 1951 ze względów rodzinnych przeniósł się do Warszawy, gdzie do 1953 pracował jako kierownik działu społecznego w „Głosie Pracy”. W 1954 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Głosu Wybrzeża”, w latach 1955–1956 znów w Warszawie, w dziale społecznym „Trybuny Ludu”. Po październiku 1956 ponownie na Wybrzeżu, najpierw na stanowisku redaktora naczelnego „Dziennika Bałtyckiego”, a od 1 lipca 1957 jako redaktor naczelny „Głosu Wybrzeża”.
W latach 1957–1968 zasiadał w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Gdańsku, między innymi jako członek egzekutywy. Jako zwolennik październikowej odnowy wszedł w apogeum konfliktu z władzami partii w 1968, kiedy to wziął udział w burzliwym posiedzeniu Parlamentu ZSP na Politechnice Gdańskiej 27 marca 1968. W konsekwencji podjętej na łamach „Głosu Wybrzeża” polemiki z polityką partii oraz wystąpienia w obronie kolegów-dziennikarzy pochodzenia żydowskiego, decyzją egzekutywy usunięty został z Komitetu Wojewódzkiego, zwolniony ze stanowiska redaktora naczelnego i obłożony zakazem pracy dziennikarskiej na terenie ówczesnego województwa gdańskiego (tzw. „wilczy bilet”)I. Greczanik, Marzec 68’ w Domu Prasy, „Dziennik Bałtycki” 1998, 6 lutegoI. Greczanik, „Prawda” Stanisława Kociołka. (List nie opublikowany przez „Trybunę”) http://gosdp.republika.pl/archi01/serwis11.htm#_How_do_IH.