Rozwój po II wojnie światowej Prawdziwy rozkwit czarnego kryminału miał miejsce po II wojnie światowej. W sierpniu 1944 roku, kilka dni przed wyzwoleniem Paryża, Marcel Duhamel odkrył trzy książki: dwie Petera Cheyneya i trzecią Jamesa Hadleya Chase’a (obaj autorzy byli Brytyjczykami). Powierzył tłumaczenie wydawnictwu Gallimard wraz z pomysłem na cykl opowiadań dla którego nazwę wymyślił Jacques Prevert: miała to być Czarna Seria. Została ona wydana w 1945 i natychmiast odniosła sukces. Sprowadzając do kraju dzieła amerykańskich autorów takich jak Horace McCoy (Czyż nie dobija się koni, Pożegnaj się z jutrem) czy James Cain (Listonosz zawsze dzwoni dwa razy) Marcel Duhamel rozpropagował gatunek noir we Francji.
Czarna Seria rozwijała się prężnie w kolejnych dekadach. Pod koniec lat 60. podejmowano próby odświeżenia gatunku, wynikające z nowych problemów społecznych, zwłaszcza militaryzacji – pojawiło się wówczas określenie neokryminał. Utwory z tego okresu stały się źródłem i punktem odniesienia dla nowego pokolenia pisarzy lat 1990-2000, którzy mnożą formy powieści noir.