Wyruszyła w drogę do Sawatthi i dotarła do rozlanej po burzy rzeki. Była zbyt słaba aby przenieść oboje dzieci, więc najpierw postanowiła wziąć noworodka. Gdy była w połowie drogi jastrząb porwał nowo narodzone dziecko. Pataczara zaczęła krzyczeć z rozpaczy; jej starsze dziecko myślało, że matka woła na niego, więc weszło do rzeki i utonęłoSusan Murcott. First Buddhist Women. s. 44.. Zrozpaczona Pataczara podjęła podróż do domu rodzinnego.
Na obrzeżu miasta spotkała człowieka, którego spytała o swoją rodzinę. Dowiedziała się, że jej dom rodzinny zawalił się i jej rodzice zginęli razem z ich synem. Pataczara oszalała z rozpaczy. Jej ubranie było w strzępach, ludzie rzucali w nią patykami i śmieciami.
Pewnego dnia dotarła do lasku Dżeta (Dżetawana), w którym nauczał Budda. Zebrani ludzie odganiali ją, ale Budda poszedł za nią. Powiedział do niej „Siostro, odnajdź swoją przytomność umysłu”. Pataczara odzyskała przytomność, zobaczyła, że jest naga, jakiś człowiek dał jej szatę. Powiedziała do Buddy „Pomóż mi” i opowiedziała swoją historię.