1.13 awarii uległ żyrokompas i zgasło światło w kabinie sterowej, przez co okręt musiał zmniejszyć prędkość, a na czoło szyku wyszedł „Ashanti”. O godz. 1.25 po naprawieniu żyrokompasu „Piorun” dołączył do „Ashanti” w pościgu za nieprzyjacielem. O godz. 2.26 po raz ostatni otworzył ogień do niemieckich okrętów. Ze względu na silny, dobrze leżący ostrzał z baterii nadbrzeżnych pościg za ocalałymi okrętami niemieckimi przerwano, na rozkaz dowódcy alianckiego zespołu.
Po bitwie Straty niemieckie wyniosły: 3 okręty zatopione („M-83”, „M-343” i jeden niezidentyfikowany), jeden prawdopodobnie zatopiony, dwa okręty uszkodzone, jeden prawdopodobnie uszkodzony. Za sprawców zniszczenia niemieckich okrętów uważa się na równi obydwa alianckie niszczyciele. Zespół aliancki powrócił do Plymouth 14 czerwca o godz. 8.00. „Piorun” i „Ashanti” miały lekkie uszkodzenia, na „Piorunie” było 2 ciężko- i 2 lekko rannych. Analiza bitwy dokonana przez Admiralicję brytyjską wykazała jednak pewne niedomagania, które przyczyniły się do tego, że zespół niemiecki nie został całkowicie zniszczony, m.in. stwierdzono, że zapas amunicji oświetlającej był za mały a jej użycie nieracjonalne, co spowodowało jej przedwczesne wyczerpanie, za błąd uznano niewydanie przez dowódcę zespołu zarządzeń do wykonania ataku torpedowego.