Był jednym z niewielu, którzy ocaleli z bitwy w obronie tego magazynu (zginęli w czasie tej bitwy inni cichociemni: Bronisław Kamiński, Włodzimierz Lech i Józef Wątróbski).

Do marca 1945 roku utrzymywał kontakty z Delegaturą Sił Zbrojnych na Kraj. Pod nazwiskiem konspiracyjnym zatrudnił się jako kierownik działu handlowego w Państwowej Centrali Handlowej w Kłodzku. W 1947 roku ujawnił się przez komisją amnestyjną. W 1948 roku przez zieloną granicę opuścił Polskę i zamieszkał we Francji. Został awansowany na kapitana. W 1957 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkał do końca życia.

Był autorem wspomnień pt. Jedyna szansa opublikowanych w książce Drogi cichociemnych... (wyd. I, II, III, Veritas, Londyn, 1954, 1961, 1972, Bellona, Warszawa, 1993, 2008).

Awanse plutonowy podchorąży – 20 sierpnia 1942 roku podporucznik – ze starszeństwem z dniem 15 kwietnia 1944 roku porucznik – kapitan –

Odznaczenia Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

Życie rodzinne Był synem Tadeusza i Ireny z domu Nowackiej. Ożenił się w 1963 roku z Barbarą Pyzik.