Mięsień zębaty przedni () – w anatomii człowieka płaski, czworokątny mięsień należący do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej, jeden z największych mięśni u człowieka. Położony jest na bocznej ścianie klatki piersiowej, w dużej części ukryty pod mięśniem piersiowym większym, mięśniem piersiowym mniejszym, mięśniem najszerszym grzbietu, mięśniem podobojczykowym i mięśniem podłopatkowym, ale kilka dolnych wiązek zarysowuje widoczne przez skórę „zęby”. Tworzy przyśrodkową ścianę jamy pachowej.
Przedni, szeroki przyczep mięśnia składa się z dziesięciu osobnych wiązek mięśniowych, rozpoczynających się na zewnętrznej powierzchni dziewięciu górnych żeber (do drugiego żebra przyczepiają się dwie wiązki) i powięzi głębokiej odpowiednich przestrzeni międzyżebrowych. Mięsień układa się ku tyłowi na powierzchni klatki piersiowej, przyczepiając się swoim drugim końcem na powierzchni żebrowej przyśrodkowego brzegu łopatki. Anatomicznie wyróżnia się jego trzy części. Część górna, najgrubsza i najkrótsza, rozpięta jest między pierwszym i drugim żebrem a stroną żebrową górnego kąta łopatki. Część środkowa, najcieńsza, rozpostarta jest między drugim i trzecim żebrem a brzegiem przyśrodkowym łopatki.