Z ich pomocą zajmował się pracami geodezyjnymi i geograficznymi zlecanymi mu przez dwór cesarski.
W 1758 roku, za pomocą swojego teleskopu zenitalnego, określił szerokość geograficzną Wiednia na 48°12'34,5". Dwa lata później Maria Teresa zleciła mu zadanie pomierzenia okolic Wiednia. Przez kilka następnych lat Liesganig prowadził prace w okolicach Wiener Neustadt i Morawskiego Pola. Obliczał współrzędne geograficzne określonych miejsc, badał ich wzniesienie nad poziomem morza, ukształtowanie terenu, zagłębienia, wypiętrzenia i tym podobne. Obliczył również współrzędne geograficzne Brna, Grazu i Varaždinu. Wyniki jego prac, dotyczące terenów leżących między Wiedniem, Grazem i Brün, zostały później potwierdzone przez następne badanie, przeprowadzone w 1803 roku. Badania te wykazały jednak pewne błędy Liesganiga w przypadku innych okolic. W 1765 przeprowadził badania mające określić długość sążnia wiedeńskiego. Cztery lata później prowadził pomiary na Węgrzech, między miastami Segedyn i Petrovaradin. Napisał wówczas pracę traktującą o sposobach tworzenia map. Od 1772 do 1774 roku prowadził prace pomiarowe na terenie Galicji i Lodomerii, które od niedawna stały się częścią monarchii habsburskiej.