Ówczesne porty komunikacyjne także potrzebowały napięć +/- 12 V.
Grupa sygnałów kontrolnych pracowała w trybie trójstanowym (trzeci stan tzw. wysokiej impedancji) pozwalając na sterowanie szynami danych i adresową przez inne karty współdzielące magistralę (np. bezpośredni dostęp do pamięci).
Historia Projektując Altair 8800 Ed Roberts nie dysponował wszystkimi niezbędnymi elementami do ukończenia działającego prototypu, do tego nie był w stanie umieścić na jednej płycie wszystkich elementów, zatem dostępne elementy (funkcjonalne bloki) postanowił umieścić na oddzielnych płytach i połączyć je jedną przez złącze.
Ze względu też na specyfikę obudowy Altair lepszym rozwiązaniem była płytka bazowa łącząca moduły wetknięte w nią. Jako złącza użyto dostępne na rynku 100 stykowe gniazda krawędziowe. Od tej właśnie ilości pochodzi nazwa magistrali. Pierwotny projekt nie używał wszystkich 100 styków, co pozwoliło w przyszłości dodać sygnały nie występujące w systemach opartych na Intel 8080, a potrzebne w bardziej zaawansowanych procesorach.
Dalsze losy Debiut komputerów PC w wydaniu IBM oraz ich możliwość rozbudowy poprzez magistralę ISA były naturalnym zagrożeniem dla rynku komputerów bazujących na szynie S-100.