Równocześnie z budową cerkwi trwała budowa dzwonnicy, którą osobiście nadzorował archimandryta Antonin. Budowla ta osiągnęła wysokość 64 metrów i określana jest jako „Rosyjska Świeca”. W swojej architekturze dzwonnica, budowana przez tych samych architektów włoskich, co cerkiew, naśladuje wygląd włoskich dzwonnic kościelnych. Dzwon zawieszony na niej 7 lutego 1885 ufundował kupiec Aleksandr Riazancew, który już wcześniej wspierał finansowo misję rosyjską w Jerozolimie.
W związku z rosnącym zainteresowaniem pielgrzymów rosyjskich Górą Oliwną archimandryta Antonin rozpoczął na terenie wzgórza budowę domów pielgrzyma. Nie dożył jednak ukończenia prac; zmarł w 1894 i został zgodnie ze swoim testamentem pochowany w soborze Wniebowstąpienia Pańskiego. Prace nad rozbudową monasteru kontynuował jego następca, archimandryta Leonid. Planował on zbudować na jego terenie sobór Sądu Ostatecznego, jednak wybuch I wojny światowej udaremnił te plany. Ukończona została jedynie dolna cerkiew św. Filareta Miłościwego, która ostatecznie stała się monasterskim refektarzem.
Przed wejściem do soboru Wniebowstąpienia Pańskiego umieszczono najcenniejszą relikwię przechowywaną w klasztorze – kamień, na którym według tradycji w momencie Wniebowstąpienia stała Matka Boża.